فرهاد و شیرین

قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 1573/3 آغاز: در مکالمه شیرین با فرهاد و امر فرمودن او را. کنون ما را به دل سودای کارنیست ×× کزآن سودا دل ما را عناد نیست / سالی نغزخواهم گر دل سنگ ×× برون آری به استادی و نیرنگ؛ انجام: از آن صورت حدارا خواند ×× ز صورت آفرین خود عجب ماند / ز سرش کاری اش چون غنچه بشکفت ×× [ ... ] نفس هزاران آفرین گفت. قسمتی از مثنوی فرهاد و شیرین شاعر است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1242ق؛ جلد: تیماج، 6گ، اندازه: 11×20سم [ف مخ: 4-1448]