غزلیات حلاج

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 13805/15 آغاز: پای خیال سست شد در طلب وصال تو ×× کاش بخواب دیدمی یکنفسی خیال تو؛ انجام: کشته سلطان اقالیم محبت چون حسین ×× هر که از دیوان عشق دوست فرمان یافته ... ناتمام؛ خط: نستعلیق، کا: سیدالحکماء یحیی بن میرزا علیمحمد حسینی لاریجانی، تا: 1333ق، جا: تهران؛ در نسخه آمده که کاتب بنا به فرموده آقا حسین خلف آقا سید محمد باقر جمارانی و در حضور آقا سید محمد کاظم کربلایی روز چهارشنبه 4 جمادی الاول سال 1334ق کتاب را نگاشته است، با قلم‌خوردگی، بر برگ 100پ دو غزل از شیخ الرئیس ابوالحسن میرزا خراسانی به صورت اشعاری پراکنده بین غزلیات حسین حلاج آمده که مطلع آن دو غزل چنین است: «آنانکه دوستی خدا ادعا کنند ×× باید که کار در خور این مدعا کنند / بشکسته شد چون زورق هستی ببحر عشق ×× باید که آشنا بمحیط فنا کنند»، و نیز اشعاری از ابوسعید ابوالخیر میرزا ابوالحسن جلوه آمده است در همان برگ نیز ابیاتی از علامه «میرزا ابوالحسن جلوه» با مطلعی چنین آمده: «دلا بشادی و اندوه دهر شادان باش ×× چو گل بخون دل آغشته باش خندان باش»، در برگ 102پ: ابیاتی به عربی در مراثی حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام از سراینده‌ای ناشناس با این مطلع آمده: «یا أحباء الحسین أبکو و نوحوا للذی ×× جده خیر الوری و امه خیر النساء»، نیز ابیاتی عربی از دعبل خزاعی ابیاتی از میرزا باقر خان نظمی، ضعیفه هندی دختر عالمگیر شاه آمده با مطلع: «باده نوش جان کن شه خون عاشقان نوشی ×× بعد از این چو می‌با او میتوان زدن جوشی»، ابیاتی از شیخ احمد کاشی با مطلع: «دل تنگ و جهان تنگ و کار تنگ ×× از چار سو گرفته مرا روزگار تنگ»، ابیاتی از ایرج میرزا با مطلع: «تو همان کوزه گر بوالهوسی ×× که کند کوزه بهر روز بسی»، در برگ 103 ب ابیاتی از آقا میر محمود عارف اصفهانی با این مطلع آمده: «ننگ آن خانه که مهمان ز سر خوان برود ×× جان نثارش کن و نگذار که مهمان برود»؛ 3گ (99پ- 101پ)، 18 سطر، اندازه: 8/5×15سم [ف: 35 - 46]