غاية السرور فی شرح الشذور

14. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 2154-عکسی آغاز: برابر؛ انجام: و نرجو من الله المثوبة بايصالنا العلم المستحقة و ان يستر عمن لم يكن من اهله و يصونه عمن لم يستحقه و نسئل من وصل اليه من اخواننا الحفظ له و الصيانه من غير اهله و ايصاله لمن انس منه و شدا و الترحم علينا و على المسلمين و طلب المغفر لنا من الله الكريم. و الحمدلله رب العالمين و صلى الله على سيد محمد و آله اجمعين و سلم تسليماً كثيراً. دائماً الى يوم الدين تمت ... نسخه در دیباچه چند سطری سفید مانده، که گویا همانجا نام نگارنده بوده است که نسخه ما ندارد. همانجا به گزارش‌های دیگر این منظومه، بی آنکه نامی از آنها برد، اشاره می‌کند، که خواسته‌اند، ولی نتوانسته رموز آن را روشن کنند و من آن را بدین‌گونه ساختم و بدین نام (غاية السرور ...) نامیده و در چهار مجلد ساختم، و هر مجلد با دیباچه جدا و در هر مجلد چند حرف از آن منظومه را گزارش کرده است؛ خط: نسخ خوش، بی‌کا، تا: 6 ربیع الثانی 1271ق؛ مقابله شده؛ وقف‌نامه بر گروه شیخیان کرمان به تولیت «الاخ محمد»؛ 700ص، 20 سطر (11/5×24)، اندازه: 21×33سم [عکسی ف: 1 - 277]