عین الحقیقة

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 5610 آغاز: بسمله. حمد و ثنای بی منتها و شکر و سپاس بی اندازه و قیاس حضرت پادشاهی را جل ذکره که طالب خویش را به صفت خویش گشته و صادق آن در پی خویش خویش را مطلوب گردانیده؛ انجام: چیزی که بر صبا شد ازین دشت جداشد ×× نومید شو ز عمرت باده بقا شد. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج، 187گ، 11 سطر (8×14)، اندازه: 14×21سم [ف: 16 - 46]