عرفانی (رساله)

89. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 841-5/131 آغاز: بسمله. الهی فکر این بی سوز بی ساز ×× به جز توحید دیگر سو مینداز / هرآنکوهست از پنهان واظهار ×× به جز یاد تو او را بست پندار؛ این هیچمدان حرفی چند به حسب استعداد خویش بقلم آورده که کل اناء یترشح بما فیه واقع است بدان ای عزیز آگاه باش قلب حقیقی قلبی است که؛ انجام: تا که اراده عمل باقی است کارخام است چون درپی شعوری مستغرق جمال معشوق باشد عاشق کامل است والسلام والاکرام. رساله‌ای است عرفانی با استفاده بسیار از اشعار، مقاطع کلامش را با «بدان ای عزیز» آغاز می‌کند، بحث اصلی رساله درباره قلب و انواع سه گانه آن یعنی قلب ناسوتی و ملکوتی و حقیقی است. مؤلف در خلال رساله از آیات و اخبار شیعی نیز استفاده می‌کند. غیر از «مراتب سبعه قلب» میرزا بابا ذهبی شیرازی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ جلد: مقوا قهوه‌ای، 25گ، 21 سطر، اندازه: 15/5×21سم [ف: 4 - 2096]