عرفانی (رساله)

50. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 691/1-4/161 آغاز: بسمله و به نستعین عن ابن عباس رضعم انه قال دخلت على رسول الله صلى الله عليه و اله و سلم ذات يوم فرايته مستبشراً فقال يابن عم الاابشرك بما بشرنی به روح الامین؛ انجام: فرمود که احمق را سه نشانست سستی نمودن در فریضه حق سبحانه و تعالی و سخن بسیار کند غیر سخن خدای تعالی و رسول و بندگان خدایرا طعنه زدن والله اعلم رساله عرفانی مفصلی است با مذاق شیعی به نظم و نثر، احادیث را آورده و پس از آن به شرح آن می‌پردازد و اشعار مناسب با آن را می‌آورد، و نیز آیات قرآنی را آورده و به تفسیر آن می‌پردازد، مناجات به عربی و فارسی به نظم و نثر دارد و باب‌بندی خاصی ندارد اشعار را از شعرای مختلف می‌آورد از جمله شعری با تخلص قاسم، در نسخه‌های خطی فارسی، منزوی (1164/2) رساله عرفانی از قاسم انوار معرفی شده است دانسته نیست آیا این نسخه نیز همان رساله را دربردارد یا خیر، برخی مطالب را با «ای عزیز» و «ای درویش» آغاز می‌کند، در میان نسخه رساله «زاد آخرت» غزالی قرار گرفته، در پایان ثواب مختلف از جمله مسجد ساختن و روزه و حج و ... بیان شده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ 14-15 سطر، اندازه: 13×19/5سم [ف: 4 - 2096]