عرفانی (رساله)

28. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 547/18 آغاز: و احسن اليهما و اليه که چون وقت شد که بعضی از انوار علوم که از عبارات اهل شوق از عارفان و محققان بوجهی معلوم میشود ... (پس از چهار سطر)، خصوصا عبارات و استعارات قدوه اهل کشف و عیان و مبین کمال نوع انسانی و مبری از صفات رذیله بشری مولانا شرف الدین داود قیصری قدس الله روحه و اعلی ذکره بر خواص اهل فضل مقصود نگردد (پس از سه سطر): زین پیش کاملان محقق که هر یکی ×× بودند در سلوک سزاوار رهبری / گفتند نکته ها و سخنهای دلپذیر ×× اندر بیان حکمت دین پیمبری / لیکن اصول حکمت و توحید را صریح ×× هرگز کسی نگفت چو داود قیصری؛ انجام: که اگر در تسطیر و تحریر این فضول سهو و زللی که واقع شده باشد یا در تقریر و تعبیر این اصول خطا و خللی ظاهر گشته باصلاح و تصحیح آن ترتیب نمایند توام با شعرهای فارسی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: ترمه، 72ص (410-481)، اندازه: 9/8×18/7سم [ف: 5 - 69]