طوفان عشق

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1917 آغاز: قطره اشکی که در گوشه چشم داشت پاک کرد آهسته سر برداشت، با یک نگاه عمیق و مبهوتانه به رخسار من نظر دوخت؛ انجام: سرم را از روی یادداشت ها بلند کردم، دیدم هنوز به خواب آرامی فرو رفته است در گوشه لبان رنگ پریده او لبخند ساده ای مشهود بود گوئی در عالم رؤیا سرای نازنین را می‌دید که او را به سوی خود دعوت می کند ... خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: شومیز صورتی، 23 - 25 سطر، اندازه: 9×15سم [ف: 3 - 220]