طبقات الشعراء

1. تهران؛ لغت نامه دهخدا؛ شماره نسخه: 244 با تاریخ ولادت 1247. اشعار ادبای عربی زبان است با اندکی از سرگذشت آنها ساخته از روی یتيمة الدهر ثعالبی و سلافة العصر سید علیخان مدنی و نفحة الريحانة و درست مانند همین سلافه سرگذشت بسیاری از دانشمندان ایرانی که به عربی شعر سروده‌اند در آن هست و بسیار تذکره خوبی است در آن از «سلطان العجم الشاه عباس» و از تاریخ 1608 و 1118 یاد شده است. این عنوان‌ها در نسخه دیده می‌شود: الباب الاول في لطائف لطفاء اليمن الميمون و حكايات يسربها كل محزون السيد الجليل احمد بن على المتوكل (نسخه، به همین باب آغاز می‌شود)، الباب الثاني في لطائف نبغاء الحرمين و حكايات ابهى واصفى من العين: الامير احمد نظام الدين بن الامير محمد الشهير بابن معصوم الحسيني نبغاء المدنية المنورة: الخطيب احمد بن عبدالله البرى الحنفی المدنى من الادباء الطارئين على بخارا و المرتبطين: ابو منصور الخزرجی و ابوالقاسم الكسروى و ابی غسان التمیمی و البوسنجی ... الباب الثاني في ذكر العصريين المقيمين بالحضرة البخارية و الطارئين عليها و المتصرفين في اعمالها؛ الباب الثالث في ذكر المامونی و الواثقی و محاسن اخبارهما و اشعارهما؛ الباب الثالث فی لطائف بلغاء مصر و محاسن ظرفاء الشام و العراق: شهاب الدين الخفاجي؛ الباب الرابع في لطائف نبهاء الروم و المغرب: شيخ الاسلام زكريا بن بيرام الباب الخامس فی لطائف اذكياء البحرين و عمان و حکایات قلائدها افخر من سموط: الشيخ داود بن ابی شافير البحراني الباب السادس من لطائف ادباء الهند و العجم و حكايات يزول بذكرها كل هم و غم: المولوى امين الله نجم، المولوى سليم الله. پس از این رساله‌ای در شراب باید باشد چون پیش از این افتادگی دارد دو باب 1 و 2 آن نیست: الباب الثالث في ذكر طبايعها و منافعها و خواصها. الباب الرابع في استعمالها علی رای الحکماء؛ الباب الخامس ما فی یجب علی مستعملیها و آداب النديم و حقوق الندامة و ما فى ذلك الفصل الثاني ايضا في محاسن مصر و القاهره و نجوم السماء الزاهره: المشايخ البكرية. القسم الثالث في محاسن اهل اليمن زيادة مما ذكرنا و نذكره ثانيا: السيد محمد بن عبدالله الامام شرف الدين يحيى الزيدى اليمني. و مما نذكر من محاسن العجم و البحرين: الميرزا ابراهيم الهمدانی و الداماد الحسيني. شعرهایی به عربی با عنوان «لمحرره» در میانه و پایان نسخه چندین جا هست نیز شعرهای صفی حلی «البحرو الستة عشر مختصراً»؛ خط: نسخ، کاتب = مؤلف (گویا)، تا: قرن 13؛ آغاز و انجام آن هم کامل نمی‌نماید و در میانه چند جا افتاده دارد؛ در پایان بندی است به فارسی از کلمات حکما و خطبه‌ای به عربی از «علی صدرالدین» به خط متن این کتاب الطليعة من شعراء الشيعة شيخ محمد بن طاهرين حبیب سماوی ساخته 1335 نیست؛ جلد: تیماج مشکی، قطع: ربعی [نشریه: 3 - 424]