صرف

9. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 1660/1 آغاز: بسمله. بدان ارشدک الله تعالی فی الدارین که کلمات عرب بر سه قسم است؛ انجام: فضل سه زن بهتر است صیغه جمع مونث اسم تفضیل و هو مرشد لكل قلوب و الحمدلله رب العالمین. رساله مختصری در ابواب ثلاثی مجرد و مزید و رباعی مجرد و مزید و قواعد آنها و مصدر و مشتقات آن و صرف افعال ماضی، مضارع، اسم فاعل، اسم مفعول، امر، نهی، جحد، نفی و استفهام است. این مشتقات از ماده ضرب می‌باشد. مؤلف نامی از خود نبرده و شناخته نشد. در شناسنامه کتاب را به میر سید شریف جرجانی نسبت داده‌اند، اما اگرچه از جهت لفظ و مفهوم شباهت زیادی به آن دارد ولی صرف میر نیست؛ خط: نستعلیق خوش، کا: علی محمد بن صفر، تا: 1 ذیقعده 1118ق؛ محشی؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج سرخ، 19گ، 11 سطر، اندازه: 12×18/5سم [ف: 5 - 74]