شرفنامه منیری

10. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 290/2 آغاز: باب الالف، فصل الالف فی الفاروقی. آرا، بالفتح امر آراییدن و آراینده و به معنی ثانی استعمال مرکب آید، چون سخن آرا و عروس آرا و سخن آراینده و عروس آراینده. آسا، مانند و آسایش و آساینده و امر آسودن و بر این معنی استعمالش مرکب آید؛ انجام: بیننده، یعنی چشم، دیده و مردم دیده ... ظاهراً گزیده آن است. در صفحه عنوان لغت فاروقی نامیده شده است. دیباچه را ندارد ولی به همان ترتیب شرف‌نامه منیری است با سربندهای باب و فصل و به دنبال هر عنوان عبارت «فی الفاروقی» را آورده است؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ 48گ (113پ-160پ) [ف: 1 - 158]