شرفنامه منیری

2. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 86 آغاز: برابر؛ انجام: الترکی «یارکی» دارنده «بخشی» نیکو و خوب و یغشی مثله، «ترنقچی» رحمت کننده، «یرتلی» گناه کار، «یلفحی» بالا «یلقی» سجده کرد، «یلغی» کله «یویری» از این سوی. [و پس از این در نسخه ذیل به عنوان باب بحور و اوزان اشعار و مطالبی در 100 بیت می‌باشد که ظاهراً خاتمه کتاب قرار داده شده و در مقدمه نامی از آن نیست.] خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: وسط؛ پشت نسخه به سال 1261 به نام «منتخب شرفنامه» داخل کتابخانه اعتضاد السلطنه شده و در همانجا به همین نام وقف گردیده ولی از دیباچه و مقدمه نسخه به دست نمی‌آید که منتخب شرف‌نامه باشد بلکه تصریح دارد که شرف‌نامه احمد منیری است؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: میشن، 381ص، 11 سطر، اندازه: 11×16سم [ف: 2 - 192]