شرح هداية الحكمة

59. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1879 آغاز: الفن الثانى فى العلم بالصانع و صفاته لما فرغ من تقاسيم الوجود المسمى بالامور العامه اراد ... و هو مشتمل على عشرة فصول؛ انجام: فصل فی ان الواجب لذاته لا يشارك الممكنات فی وجوده، اختلف كلمة ارباب الانظار و اصحاب الافكار فی ان موجودية الاشياء بماذا ... اتحادا ذاتيا كما فی الواجب او عرضيا (کلمه اخیر در گوشه پائین صفحه و بجای آن ده صفحه بعد نوشته شده) فن دوم الهیات است تا مبحث نفی مشارکت ذاتی واجب و ممکن و گویا قسمتی از یک نسخه کامل بوده؛ خط: نسخ تحریری، بی‌کا، تا: حدود اواخر قرن 13؛ مقابله‌شده، محشی؛ جلد: پارچه‌ای مشکی، 87ص، 24 سطر، اندازه: 15×20/5سم [ف: 5 - 368]