شرح نهج البلاغة

13. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2764/1 در نسخه حاضر فقط نخستین خطبه نهج البلاغه شرح شده و فاقد شرح بقیه نهج البلاغه است و معلوم نیست از این بیش تألیف شده باشد. بخشی است از شرحی مبسوط بر نهج البلاغة و بیان مشکلات لغوی و تفسیر معانی. مؤلف این شرح نسخه نام برده نشده لکن از مطالعه کتاب به دست می‌آید که یکی از شاگردان میر محمد باقر داماد (- 1041ق) بوده است و در این شرح به اقتضاء مقام همه جا از مطالب دقیق فلسفی و افادات استاد خویش سخن به میان آورده است و در دیباچه راجع به روش خویش در این شرح توضیحاتی داده است اینک عین گفتار وی درباره روش خویش: «لا یطلع علیها الامن له حظ عظیم من العلوم العقليه من الحكمة الطبيعه و الالهيه و نذكر بعضها بتویق الله بقدر الاستطاعة بعد بیان اللغات و حل الكلمات منقولا من القرآن و الحدیث و من الکتب المتداوله من ائمه العربیه ان كان محوجا ثم نذكر خلاصة المعانی و نلتزم هذه الطريقه فی کل الخطب»؛ خط: گوناگون، بی‌کا، بی‌تا؛ در نسخه ما دیباچه و خطبه ای ندارد و دیباچه شریف رضی را در شرح نیاورده و از شرح نخستین خطبه آغاز می‌شود؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 22ص (1-22)، 30-28 سطر، اندازه: 20×30سم [ف: 9 - 167]