شرح نهج البلاغة

1. خوی؛ نمازی؛ شماره نسخه: 381 آغاز: ومن كلام له عليه السلام و قد شاوره عمر فی الخروج الى غزوة الروم و قد توکل الله لاهل هذا الدين با عمار الحوزة و ستر العورة ... اقول توکل ... صار وکیلا و يروى و قد تکفل ای صار كفيلاً و الحوزة الناحية و حوزة الملك بيضته و هذا الكلام قاله (ع) له حين خرج قيصر الروم من جماهير اهلها الى حرب المسلمين جلد سوم؛ خط: نسخ، کا: علی بن محمد بن محمد بن علی بن رشید الدین، تا: جمادی الاول 786ق؛ پیش مؤلف قرائة مقابله و تصحیح شده، در اول نسخه ترجمه احوال شارح به قلم حضرت آیت الله سید شهات الدین نجفی مرعشی که در ذیحجه 1370 در قم هنگام ملاحظه نسخه در دو صفحه مرقوم فرمودند، دستخط محمد بن رمضان الدجیلی و محمد بن احمد بن مصنفوک الحائری و حسام الدین عزیز الدین بن غذاقه الغروی با مهر «عبد حسام الدین بن غذاقه» (کروی) و عبدالحسین سلطان حسین الموسوی؛ مهر: «لااله الا الله الملک الحق المبین، بن محمد» (مربع)، «الله حسبی و انا افقر عفواً ... عضدالشریعة المضی مسعود حسینی حسنی سنه ...» (کروی)، «محمد و على خير البشر 1021» (مکعبی)؛ تملک: کمال الدین عبدالله جرجانی، شیخ محمد بن ابراهیم شهیر به صوافی در 888، عبدالله بن عبدالغفار طبسی با مهر «قال انی عبدالله» (بیضی)؛ از موقوفات رمضانیه 1230؛ جلد: تیماج سرخ، 364ص، 28 سطر، اندازه: 14×23سم [ف: - 194]