شرح نصاب الصبیان

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1835/6 آغاز: کتاب نصاب. حمدله. عاقبه. صلاة. اما بعد، چنین گوید ابونصر فراهی ×× که بر وی باد و رحمت حق [چنین] رضوان / لغت را چون کلید علم دیدم ×× نموداری به نظم آوردم، زان / که میل طبع چون عزیز است ×× به سوی نظم بر خوانند آسان / دو صد بیت آمد و چون اندکیت بود ×× نصابش نام کردم بهر صبیان؛ انجام: شامخاه. جمع شامخ، شامخات باشد و معارج جمع معراج باشد. جسم جسد شخص و ظل حو با چشمان و بدن و ذات هستی کون تن، هستی کون بودن، روح نفس و مهجه جان و اجسام ... گزارش از ناشناسی از قرن 9ق به آن سو. برای نشانی: «القطعة الخامسة فی بحر الماصية (چنین). قریب و رکن حمیم است. [چنین] خویش و ابن پسر، ولید طفل و بچه ام و والد مادر قریب رکن حمیم، هر سه اسم خویشان است، و ابن پسر است و عیسی بن مریم، یعنی عیسی پسر مریم است. محمد ابن عبدالله یعنی محمد (ص) پسر عبدالله. «نکته» بدانکه همزه این در قرآن ثابت است. و در غیر قرآن محذوف: ان الکریم بن الکریم یوسف ابن [چنین] یعقوب بن اسحاق ابن [چنین] ابراهیم. جمع ابن بنین باشد و تصغیرش بنی باشد: یا بنی ارکت معنا، یا بنی لاتشر بالله. ای پسرک من مگیر انبازی بخدا. و در قرآن بنی بفتح با و کسر یا آمد. «ولید» یعنی بچه: الم ... ولیداً. و طفل نیز بچه است» (گ60ر)؛ خط: نسخ تحریری، بی‌کا، تا: قرن 9؛ با روش فارسی نویسی کهن را به صورت کامل ندارد (ک = گ؛ ج=چ)؛ اهدایی: دکتر صادق کیا؛ 43گ (45پ-87ر) [ف: 3 - 331]