شرح المنطق

2. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 865 آغاز: بسمله، اما بعد الحمد لولیه و الصلوة علی نبیه و آله و صحبه قال المصنف رحمه الله اعلم ان للنفس الناطقه الانسانیه؛ انجام: لیست بموجود فالحرارة لیست بموجودة لامر این شرح که نه واجد نام مؤلف و نه حاوی نام کتاب است ظاهراً شرح و متنی است در منطق که متن آن با مرکب قرمز آمده و شرح آن با مرکب مشکی. مطالب از شناخت نفس ناطقه و قوای آن آغاز می‌شود و مطالعه آن شباهت بسیار بین این مطالب و مطالب کبری را به دست می‌دهد و بر اثر این شباهت به ظاهر این شبهه پیش می‌آید که شاید این متن ترجمه عربی کتاب کبری باشد، شارح به نحو ایجاز مسائل دقیق منطقی را بیان می‌کند و انتهای بحث او باب قیاس استثنایی است. توضیح: در حاشیه صفحه آخر (129) آمده: «قوبل باصله الذی بخط مصنفه السيد الاجل الامجد قطب الدین (یک کلمه لا يقرء) متع الله به في شهر جمادی الاول سنه 951». از این حاشیه برمی‌آید که اولاً نویسنده در سال 951ق حیات داشته و ثانیاً معلوم نیست این قطب الدین چه کس می‌باشد. از مهرهایی که در اول نسخه موجود است برمی‌آید که این نسخه در خاندان شیخ بهائی مدتها بوده؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 10؛ مهر: شیخ بهایی، بهاء الدین بن حسین حارثی، مهر وقف از طرف شیخ بهایی؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ مذهب، 65گ، 21 سطر (7/2×13)، اندازه: 13×18/5سم [ف: 8 - 372]