شرح مقصورة ابن درید

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 4771 آغاز: بسمله. يا ظبية ... شيئى بالمها - راتعة بين العقيق و اللوى. ياء حرف النداء ظبية منادا نكرة اشبه افعل التفضيل من الشبه كقولك زيد افضل القوم و اعرابه نصب لكونه تابعاً لظبية؛ انجام: في السرور وقت الفرح بل انا محتمل للكل و قد جربت الحمدلله رب العالمين و الصلاة و السلام على خير خلقه محمد و آله اجمعين. خط: نستعلیق کهن، بی‌کا، تا: 26 شعبان 704ق؛ محشی، در دو برگ انجام واژه‌نامه‌ای است که معانی برخی لغات عربی را به فارسی نوشته از جمله: «کیت و کیت. ایذون، حيثما: هر کجا، قبله: نزد او، نحوه: برابر او، لبیک: پاسخ باذ، درک: خیرت باد ... مثقال ذرة: همسنگی موچه، تتری: دمادم، الرجل بعینه: مرد خود»؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مشکی، 74گ، 15 سطر (8×11)، اندازه: 12/5×17سم [ف: 13 - 168]