شرح مبادی الوصول

4. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1600/2 آغاز: کالمعاین للقبلة، لایجوز له الاجتهاد فیها؛ انجام: بما وعدنا به، جاز ان یقطع الکلام حامدین لله ... و فرغ مؤلفه من نسخه یوم الاربعا (19 شوال 697) حامد الله تعالی علی نعمائه و مصلیا علی نبیه محمد و آله ... از ناشناسی که شاید نامش در آغاز نسخه بوده، که از نسخه افتاده است. در پایان تاریخ انجام روز چهارشنبه 19 شوال 697ق آمده است. شرحی است بر «مبادی الموصول» علامه حلی. در الذریعه (53/14) ضمن بر شمردن شرح‌های این متن، از شرحی یاد شده است که به روزگار نگارنده نگاشته شده است، که می‌تواند همین گزارش باشد و شیوه کار شرح‌کننده این است که نخست یک «مبحث» را آورده سپس با سربند «قوله» به گزارش نسبتاً گسترده آن می‌پردازد، نسخه در دست تنها 9 «بحث» از «فصل» 12 را دارد: 1. الاجتهاد، 2. شرایط المجتهد، 3. فی تصویب المجتهد، ... 9. فی الاستصحاب، و در پایان «خاتمه» فی الاستحسان، مشتملة علی ثلاث مسایل ... و در این خاتمه است که تاریخ انجام آمده؛ خط: نستعلیق تحریری، کا: محمد بن میرزا محمد امین سرکاتی، تا: 1226ق؛ افتادگی: آغاز؛ 7گ (22ر-28ر) [ف: 3 - 203]