شرح گلشن راز

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1202 در آغاز نسخه مقدمه مانندی است (1-7) در معنی تصوف که گویا خود رساله دیگری باشد و انجامش افتاده است سپس شرح ابیات است به نثر نسخه از سه کلمه ای پیش از بیت «تعین هر یکی را کرده محبوس ×× به جز ویت ز کلی کرده مأیوس» آغاز شده و در هشت بیت نرسیده به پایان چنین آمده: «از آن گلشن گرفتم شمه ای باز ×× نهادم نام او را گلشن راز»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ محشی با امضاء لمحرره محمد رضا؛ کاغذ: سفید، جلد: تیماج سرخ، 55گ، 15 سطر (5×12)، اندازه: 10×20سم [سنا: ف: 2 - 166]