شرح گلستان سعدی

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14207/2 آغاز: منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربتست ... (منت) به کسر میم و تشدید ... نعمت و نیکی و احسان کردن با کسی (عز) بفتح عين مهمله و تشدید زای معجمه فعل ماضی معلوم به معنی گرامی و قوی؛ انجام: که لفظ انا باشد، بیت: شکر که این نامه به عنوان رسید ×× پیشتر از عمر به پایان رسید؛ عنوان بالضم و بالكسر دیباچه کتاب و سرنامه، پایان آخر و انتها و کرانه هر چیز باشد یعنی شکر است که این کتاب به ابتدا کردن درآمد و پیشتر از عمر به انجام رسید. شرح لغوی مزجی است بر «گلستان» سعدی شیرازی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: دوشنبه غره ربیع الاول 1263ق؛ مجدول، در متن و حاشیه تحریر شده؛ جلد: مقوایی زرد، 173گ (1پ- 173پ حاشیه)، 19 سطر، اندازه: 23×33/5سم [ف: 38 - 288]