شرح قواعد الاحکام

27. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 81/14 خوئی آغاز: آغاز قسمت اول: قوله فى باب الصلح في التنازع في القواعد (در نسخه: عد) لوصالح المنشبت الى آخره اقول اطلق الاصحاب هذا الكلام و ذكروه في الصلح و هو محققالمعنى لاغبار عليه لكن ربما اشتبه تحقيقه على بعض الطلبه فلا بدمن الاشاره الى تحقيقه ... آغاز قسمت دوم: قوله في الفصل الثاني في النيه و احضار ذات الصلوة و صفاتها الواجبه. المراد باحضار الصلوة عنده تصور الفرض الماتی به كالصبح مثلاً و باحضار صفاتها الواجبه تصور اجزائها ... آغاز قسمت سوم: هذا يقتضى اعتبار الكريه فى البئر لانا نقول ذا لوتكن الماده موجوده فى البئر اما معها فثبت الفرق. هـ ما يشعر به صحيحة ابن ابى يعفور عن ايبعبد الله حيث نهاه و هو جنب عن الوقوع فى البئر و افساد الماء و صحيحة الحلبي عنه؛ انجام: الثالث احتمال كون التعليق تعلق ارش الجانى ليس بمتوجه لانه ليس فيه انتقال الى ذمة المالك بخلاف هذا و لا شك ان المصنف ... لكن البحث عه فى القطع بنفيه و الشك فى بطلان الضمان و مع ... حيث احتمله على انا نقول لم يقم دليل يصح الاعتماد. پايان: اذ القيد لغوح و بهذا يعرف ان ما وجهه به الشارح ولد المصنف الاجزاء من بنائه على عدم انعقاد نذره غير واقع موقعه منه ... مدظله. پايان: و هنا فوائد آحكى شيخنا الشيهد فى بعض ما ينسب اليه من الحواشى قولا لبعض اصحابنا بنجاسة الغسالة مطلقا و ان زاد على العدد الواجب ... و في بعض حواشى الكتاب مما ينسب الى شيخنا الشيهد نسبة هذا القول الى المصنف فى اكثر كتبه و الظاهر ان نسبة هذه الحكايه الى الشهيد خطاء فان كثيراً من هذه الحواشى من تصرف طلبته و قد حكى فى الذكرى عن المصنف و المحقق القول الاول فانه لم يحل فيه الا الاقوال الثلاثه ... شرح قواعد علامه حلی است و بجز جامع المقاصد و كشف اللثام است. گویا مؤلف، این شرح یا حاشیه را بر جای‌هایی مختلف قواعد نگاشته نه از اول تا پایان و به‌طور مرتب و لذا به‌هنگام نقل عبارت قواعد، باب و عنوان مسئله را در قواعد نیز ذکر می‌کند. فقرات متن را با «قوله» آغاز کرده و با «الی آخره» پایان داده و در آغاز شرح عنوانی نیاورده؛ بی‌کا، بی‌تا؛ این نسخه سه قسمت ناقص است از یک شرح بر قواعد علامه قسمت اول صلح است تا ضمان، قسمت دوم کتاب صلوة است تا صلوة منذوره، قسمت سوم طهارة است تا مطهرية غساله. در قسمت اول شرح (در ص 359 نسخه) در پایان شرح یک فقره از قواعد چنین آمده «منه مد الله ظله بمحمد و آله و نفعنا بحياته» [ف: 7 - 165]