شرح قصیده نونیه

« بسمله. بهترین گوهری که جوهریان نظم در سلک تحریر کشند و خوشترین جواهری که صیرفیان سخن بر طبق عرض نهند حمد واجب الوجودی است که نحاس وجود انسانی را از کیمیای حیات مذهب کرده و سایه آفتاب عالم تاب عقول را بر رئوس نفوس گسترده و سروقدان بنی آدم را در باغ هستی علم سان افراخته و طوطی ناطقه جهانی را در گلشن آفرینش از شکر زندگانی گویا ساخته و بعد ... بر ضمیر منیر عارفان محفل فصاحت گستری و بر خاطر عاطر روشن دلان انجمن بلاغت پروری پوشیده نماناد که روح افزا محبوبی که سرحوران خلد در پیش و سینه صافی ضمیران از خجلت سواد خالش ریش باشد سخن و کتابست سوادش را اگر ملایک بر بیضا دیده نهند رواست و بیاضش را اگر کروبیان در سواد دیده جای دهند سزاست خصوصاً نتایج طبع افضل الشعراء ما سلف مولانا ابوالمفاخر الحق هر تپش آفتاب مهر و محبت را مطلع و هر مطلعش انقطاع سلاسل در دو محنت را مقطع مقطع هر صفحه بیاضش چون دل ارباب وفا مهر انگیز و بیاض هر صفحه‌اش چون قلوب اهل صفا محبت آمیز خصوصاً قصیده ای چند که بظاهر معنی در مدح ائمه علیهم السلم در سلک نظم کشیده‌اند از ان جمله قصیده ایست که مذکور میشود بعد ازین که از هر بیتش یک خزینه علم پدید می‌آید نخست در نجوم و ثانی در کیمیا و ثالث در علم قاف و همچنین تا آخر از هر فردش علمی مفهوم میشود و با این همه معنی چون جمع می‌شود اولا الی آخره در کیمیا و اکسیر ساختن است و بسیاری را بهره ازین قصیده نیست و نبود. لهذا این بی بضاعت المدعو بمحمود سجستانی عنان بیان را به جانب توضیح بعضی انعطاف داد. من الله اعانته. بیت: بال مرصع بسوخت مرغ ملمع بدن ×× اشک زلیخا بریخت یوسف گل پیرهن. مصرع نخست از مرغ ملمع بدن فلک را خواسته است ... »