شرح قصيدة البردة

4. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4446 و 6184-ف آغاز: آشکارا می کنند و آن اشک خونین و نفس آتشین است ... شعر: آب چشمم راز دل یک یک بمردم باز گفت ×× عاشقی و مستی و دیوانگی نتوان نهفت. لولا الهوى لم ترق دمعا على طلل، اگر ز عشق بودی نریختی تواشکر ابر نشانه منزل دوست، و لا ارقت لذكر البان و العلم، و بیخوابی نشدی تو از بهر یاد کردن درختی که محل نزول است و آثار منزل یار. گر نبودی عشق اشکت برطلل کی ریختی ×× نه بدی بی خواب چشمت در غم بان و علم؛ انجام: [تا بما]ند صبا اندر چمن شاخ درخت [تا] براند اشتران را بندگانش برنغم ... و مومنین را عاقبت محمود باشد انشاء الله و تعالی و الله ولی الاجابة و هو الموفق كتبه ... فخر الدین احمد احسن الله احواله. نخست ترجمه فارسی و سپس شرح فارسی است آنگاه ترجمه منظوم آن در هامش آن (به شنگرف)، گویا نخستین شرح فارسی این قصیده باشد؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10 و 11؛ افتادگی: آغاز؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج تریاکی، 58گ، 12 سطر (5×7)، اندازه: 11×17سم [ف: 13 - 3405] و [فیلمها ف: 3 - 207]