شرح قصيدة البردة

1. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 15764 آغاز: ... اگر نه در اقمشه مرادت حقه گوهر وداد و محبت پنهان بودی ... شعر: چون مجال بوسه افتد بلب نیاز صوفی×× تو و آستین زاهد من و شاسایش جانان ... فکیف تنکر حبا بعد ما شهدت×× به علیک عدول الدمع و السقم، چون منهل قبولش از خاکسال جحد و عناد مصفی گشت؛ انجام: و لن بفوت الغنى منه يدا ترتب×× ان الحيا تنبت الازهار فى الاكم، وثوق مناقب رجا در بیت سابق مؤکد میدارد ... از فیض مبار آن حضرت بحال زمینها ... خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: اواخر قرن 9 یا اوایل قرن 10؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مصحح، محشی؛ مهر: «هو، عبده محمد کاظم 1095» (بیضی)؛ کاغذ: شرقی، جلد: مشمع قهوه‌ای، 162گ، 18-20 سطر (4×10)، اندازه: 10/5×18سم [ف: 40 - 100]