شرح شواهد الموشح فی شرح الکافية

3. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 13603 آغاز: یابن مروان لم یدع من المال الا مسحتا او مجلف لعطفه المرفوع علی المنصوب فلما بلغ الی الفرزدق هجاه بهذا البیت منه فلما وصل الی عبدالله قال لحنت فی هذا البیت ایضا حیث حرکت الموالی فی الخفظ (کذا) ش حرک موالیا فی الجر بالفتح. انا ابن جلا و طلاع الثنایا ×× متی اضع العمامة تعرفونی. للعرجی جلا انکشف امره اوجلا الامور؛ انجام: انه حذف النون الخفیفة من لاثمین لالتقاء الساکنین و بقی ما قبله علی ما کان علیه من الفتح. شرحی است بغایت لطیف و نافع ولی بدبختانه ناقص الاول و به همین لحاظ نیز شارح آن ناشناخته ماند؛ خط: نسخ عثمانی، بی‌کا، تا: 1048ق؛ افتادگی: آغاز؛ به دنبال آن دو رساله است در تصوف و عرفان یکی در چهار ورق که از آغاز آن چنین است: «بسمله الوصول علی ضربین وصول البدایة و هی انه یکشف العبد جلية» و خاتمه آن چنین: «ان الذین یبایعونک انما یبایعون الله»، و دیگری در هجده ورق از شمس الدین جلواتی در تأویل ملزوماتی از قبیل عبا و عامه و عصا و خرقه سیاه در نزد سالکین و مشایخ طریقت و به این عبارات آغاز می‌شود: «بسمله و هو الموجد المواجد و به نستعین لایرید الحمدلله الذی جعل قلوب العارفین للعلوم محلا و ثبت فوادهم للتجلی لما تجلی» و چنین خاتمه می‌یابد: «فلما اول ذلك الآية له بهذه العبارة فقال» (ناقص)، تاریخ تحریر شرح ابیات 1048 که کاتب آن را برای استادش شیخ عبدالله بن شیخ شمس الدین نوشته بوده؛ کاغذ: حنایی، جلد: مقوا، 90گ (18+4+68)، 25و17 سطر، اندازه: 15×21/5سم [ف: 12 - 188]