شرح رباعی «دی بر سر گور ذله غارت کردم»

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3321/36 آغاز: (پس از رباعی) دی عبارت از ماضی مرکب به حال است و ذله عبارت از اخلاق ذمیمه و غارت کنایه از دور ساختن آن از نفس قدسی؛ انجام: نماز میت است که وضوء لازم ندارد و نماز میت کردن بر نفس اماره اشاره بمردن او است. بسبب بی هذه و الله اعلم بالصواب كذا خط ببالى و انا الحقير محمد مؤمن الحسين الطبيب غفرالله و لوالديه. بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج سبز، 1ص (508)، اندازه: 8×18سم [ف: 10 - 994]