شرح دیوان حافظ

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1346/10ط آغاز: بسمله. اندیشه حمد شایسته نعمای الهی تصویریست که از عظمت آن شهر بند خیال فرو ریزد؛ انجام: و ازین جهت که همه را مجالی و مظاهر آنجمال می‌داند با همه است. شرح برخی از ابیات است که مؤلف بر حسب تکلیف میر صابر حسینی در سفر بنگاله نگاشته است که با بیت: دوش از سوی میخانه آمد پیر ما ... آغاز می‌شود؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: ابراهیم بن رحمت الله حسینی نجفی، تا: قرن 11 و 12؛ جلد: تیماج سرخ، 13ص (91-103)، اندازه: 17×30سم [ف: 24/3 - 76]