شرح حال خاتون آبادی و نقد تصوف

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3453/8 آغاز: بسمله، و به نستعین، حمد بی حد و ثنای بیعد صانعی را سزد که نفحات نفوس روحانی و رشحات عقول ربانی شمیمی از ریاض و قطره از بحار ملکوت اوست و سواطع بروق ملاء اعلی و لوامع شروق ... اما بعد بر ارباب عقل و بینش و اصحاب ذکاو دانش مخفی و پنهان نیست که کمال نوع انسان بجنس علم و فضل و مفارق ساختن عرض غفلت و جهل و ذاتی نمودن عوارض فطرت و عقل و فصل کردن ضمیمه اعمال و سیه افعال و تکمیل نفس بصفات مرضیه و شرایع الهیه و عبادات سنیه است. و چون این بنده داعی دوام دولت قاهره ابدی اسمعیل الحسینی الخاتون آبادی (الشهیر بالمدرس مدتی مدید و عهدی بعید است که از ریعان صبی و عنفوان شباب عمر پرشتاب را بتکمیل علوم دینیه و تحصیل معارف یقینیه و بتأدب بآداب نبویه و سلوک مسالک مرتضویه؛ انجام: و سد راه علم کل میگردد که مقصود اصلی و وصول حقیقی است چنانکه مشاهد است این ... بخشی از؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 11؛ کاغذ: شکری اصفهانی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 3ص (364-366)، اندازه: 13×20سم [ف: 10 - 1331]