شرح الجعفرية

1. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 560 آغاز: الباب الثاني في الوضوء. و هو بضم الواو لا بالفتح، فانه الماء الذى يتوضاء به و فيه فصول ثلثة. الفصل الاول في عدد موجباته و قد عبر عنها في النهاية و المهذب بالنواقض و في المنتهى و القواعد؛ انجام: فيه ان يكون حال الوضع ناويا و اما عدم الفساد مع العود. تألیف قرن 13. نسخه‌ای بدون آغاز و انجام. به گزارشی می‌ماند بر یکی از متون فقهی و در باب جواز عدول از سورتین به جمعتین می‌گوید: «و المصنف فی جامع المقاصد و حاشیته علی الارشاد ...»، معلوم می‌شود که ماتن شیخ نورالدین علی بن حسین بن عبدالعالی معروف به محقق کرکی (- 940ق) است و در بیان حکم مبتدئه می‌گوید: «و زاد عليها والدى العلامه ادام الله سبحانه ظلاله فى شوارع الهدايته قولاً سادساً ...»، چون مؤلف کتاب شوارع الهدايه فی شرح الكفاية السبزواریه، حاج شیخ محمد ابراهیم بن محمد حسن خراسانی کلباسی کاخی اصفهانی (- 1262ق) می‌باشد پیداست که شارح پسر اوست و زنده به سال 1262ق، چنین گمان می‌رود که شرح جعفریه باشد؛ خط: نسخ، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ مصحح؛ کاغذ: فرنگی سفید و آبی، جلد: تیماج عنابی، 263گ، 20 سطر (14/5×8/5)، اندازه: 15×21/5سم [ف: 2 - 669]