شرح الفیه ابن مالک

14. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 3180 آغاز: بسمله قال محمد هو بن مالک احمد رب الله خیر مالک گفته پسر مالک است حمد می‌گویم پروردگار خود را که این صفت دارد که بهترین مالکان است الخ؛ انجام: و بر صحابه او که این صفت دارند که برگزیده شده اند یا این صفت دارند که اختیار کرده شده اند و این صفت دارند که مختاراند تم. این کتاب شرحی فارسی و یا ترجمه ابیات الفیه ابن مالک می‌باشد، شارح یا مترجم نامی از خود در آغاز و انجام کتاب نبرده و پس از بسمله نخستین شعر الفیه را نقل و به ترجمه آن پرداخته و در آخر هم چون از ترجمه آخرین بیت الفیه فراغت یافته قلم را از دست انداخته است. از مندرجات نسخه نتوانستم قرینه‌ای بر مؤلف و زمان و عامی و خاصی بودن او به دست آورم، این شرح مسلماً شرح قزوینی و شرح کاشانی و شرح تویسرکانی نیست، شاید شرح محمد بن سلیم و یا شرح دیگری باشد. این شرح با متن در حدود 3800 بیت کتابت دارد و گذشته از ترجمه ابیات متن توضیح ها و مثال‌هایی برای بیان مقصود آورده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ در متن هم اصلاحاتی شده احتمال می‌رود که خط شارح باشد، از مبحث منع صرف و نواصب هریک در حدود دو ورق افتاده؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: کاهی، جلد: تیماج، 118ص، 16 سطر، اندازه: 8×14/5سم [ف: 2 - 343]