شرح ابیات

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1822/9 آغاز: شعر انوری: گمان بری که ظریفی ولی نمیدانی ... که بین مردمک دیده مینشانندت. یعنی خود را فصیح و ظریف میدانی اما نمیدانی که مردم تو را مثل مردم چشم میدانند و از مردمی بمحض نامی اکتفا کرده و در پهلوی مردمکت مینشانند؛ انجام: ممکن هستی بود که هستی واجب بود فنا ... و مفارقت عدم صواب و هیولای من بیت‌هایی از: انوری، خاقانی، حافظ، سنایی و جز آن گزارش شده است. نگارنده این شرح از کتاب‌ها و اشخاصی چون: ترتیب السعادة، كفاية الحساب، خلاق المعانی (کمال الدین عبد الرزاق اصفهانی) و محمد کشمیری و عده‌ای دیگر از علما و شعرا یاد کرده؛ بی‌کا، بی‌تا، جلد: تیماج قهوه‌ای، 13ص (113-125)، 20 سطر، اندازه: 10×15سم [ف: 9 - 421]