شاهنامه

123. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 943 آغاز: مقدمه منثور: ستایش و آفرین مر خدایرا که این جهان و آن جهان را آفریده و بندگان اندر جهان پدیدار کرده نیک اندیشان و بد کرداران را پاداش و باد آفره برابر داشت. شاهنامه: بسمله. بنام خداوند جان و خرد ×× کزین برتر اندیشه بر نگذرد / خداوند نام و خداوند جای ×× خداوند روزی ده و رهنمای؛ انجام: از این پس نمیرم که من زنده ام ×× که تخم سخن من پراکنده ام / هر آنکس که دارد هش و رای و دین ×× پس از مرگ بر من کنند آفرین / هزاران درود و هزاران سلام ×× زما بر محمد علیه السلام مشتمل است بر یک مقدمه منثور حاوی شرح حال حکیم فردوسی طوسی علیه الرحمه و فهرستی از سلاطین پیشدادی، کیانی، اشکانی و مدت سلطنت آنها در ایران زمین سپس اصل شاهنامه را که در چهار دفتر تنظیم و تدوین گشته در دو صفحه قبل از شروع مقدمه و اصل شاهنامه قصیده‌ای است در خصوص اتحاف شاهنامه حاضر از طرف زردشتیان مقیم ایران به حضور ناصرالدین شاه قاجار. اشعار قصیده بر وزن شاهنامه سروده شده و گوینده آن که شخصی است به نام «مانکچی لیم جیت» پس از بازگو کردن چگونگی رفتار سلاطین گذشته نسبت به زردشتیان به ستایش از پادشاه وقت چنین می‌سراید: «بر آنند یکباره زردشتیان ×× که تا جان براهت کنند ارمغان / که از بخششت سر بسر خوشند ×× شب و روز در مهد آسایشند / ستاش کند کمترین برخیت ×× بدین چامه مانکچی لیمیجیت»؛ خط: نستعلیق هندی، کا: نجم الدین کشمیری، تا: 1252ق؛ مجدول، مذهب، با سرلوح مذهب، با 37 مجلس تصویر آب و رنگ نقاشی هندی؛ کاغذ: کشمیری حنایی رنگ، جلد: مقوای روکش تیماج قفل و بست دار تریاکی که در عطف کتاب به زبان اردو و انگلیسی و فارسی شاهنامه فردوسی را نوشته، 973ص، 31 سطر و هر سطر چهار مصرع، اندازه: 38×65سم [ف: 4 - 832]