سنة الهداية لهداية السنة

21. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 611 آغاز: برابر خط: نستعلیق، کا: ابوالقاسم کازرونی، تا: رمضان 1312ق؛ دو نامه در پایان نسخه هست، چنین است این دو نامه: آغاز 1: «صورت نامه و مکتوبی که عالیجاه سفاهت پناه امیر معصوم بیک ابن امیر دانیال و الی ماوراء النهر که ملقب است به بیکخان بخوانین دارالامان خراسان نوشته بوده بتاریخ سنه 1202 هزار و دویست و دو. الحمدلله الذی جعل الجهاد ماضیا ... اما بعد این نامه ایست از نزد امیرالمسلمین امیر معصوم بیک بن امیر دانیال نزد رؤسا و سر خیلان قبایل و عشایر ایلات و احشامات و حکام شهرها و بلادهای دارالکفر خراسان»، انجام: «در امان باشید ... در نصیحت و پند بگفتمت تو اگر بشنوی در اوورنه». آغاز 2: «جواب مکتوب منکوب اسلوب که حسب الامر بندگان سلیمان شان مرحوم امیر محمد خان ... بقلم کمترین بندگان ابن حاجی عبدالواحد طبسی محمد رفیع صورت ترقیم یافت. بسمله. الحمدلله الذی فضل الاسلام علی سایر الملل و الادیان ... و بعد که تا رستم رزم خواه بیان بتیغ زبان بر گشاید زبان»، انجام: «و بر عنوان نامه نوشته در قبة البلوی و بئس الملوى بخارا خربها الله بالطاعون و الوبا صحیفة الاذی دلخراش و سینه کاو عالیجاه جهالت پناه رذالت دستگاه سفاهت اکتناه ضلالت انتباه امیر الختاز يرو الكلاب المطرود عند الوالالباب معصوم بن دانیال الملقب به بیکخان خلده الله فی اسفل درک النیران خواهد گردیده نمیقه فی شهر شعبان حجه شافیه تاریخیه سنه 1202 هزار و دویست و دو (تمت الكتاب بعون الملک بیداقل الطلبه ابوالقاسم الکازورنی فی شهر رمضان المبارک سنه 1312))، در این دو نامه از استاد الکل آقا محمد باقر و سید میرزا محمد مهدی و مولانا محمد باقر مجلسی به «باقر فاجر و مهدی کافر و باقر نام مجلسی که در مجلس جهنم ... مستقر است» تعبیر گشته و نادرشاه کافر خوانده شده و از اینکه آنها قهوه مینوشند و غلیان میکشند نکوهش شده است؛ مهر: کتابخانه ضیاء الدین نوری؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، 138گ، 18 سطر (9×15/5)، اندازه: 17×22سم [ف: 6 – 2276]