الستين الجامع للطائف البساتين

« سپاس مرخدای را که قادر بر کمال است و آفریننده روز و شب و ماه و سالست در ذات هستی بی همتا است و در صفات صنع بی مثال است ... چنین گوید خواجه امام تاج الدین سیف النظر ابوبکر احمد بن محمد بن زید طوسی رقم که چون از دیار خراسان نفرت کردیم و به بلاد کوهستان و عراق رحلت کردیم رغبتها در علم فقه و آداب وافر دیدیم و دواعی خلق بر تحصیل علم تذکیر ماهر دیدیم تا بحدی که در افاعل رسوم علوم مندرس گشته بود و هر کس بلباس علم وعظ ملبس گشته بود ... و دیگر قبل ازین از حکایات یوسف و زلیخا منظم نشده بود مصنف این کتاب (رحمه) از اشعار دیگران درین کتاب درج نداد اما در آن سنه ثلث و ستین و تسعمائه فقیر حقیر مصطفی المشهود بعلمی پلنگانی چون میل عوام بر اشعار مناسب و راغب دید بالتماس کردند که در فن موعظه مجموعه ای سازیم و آنچه مکنون بیان و دلالت راه ایمان بپردازیم ... چون ازدحام اشتغال و سرعت انتقال تا بجانب آذربایجان رسیدیم قومی را از متعلمان در تحصیل این فن رغبتهای وافر دیدیم سؤال ایشان را اجابت کردیم بهتر از قصه یوسف هیچ نبوده که آن را اساس سخن سازیم و ابتدا از آن آغازیم ... و شصت مجلس موشح بلطایف و ظرایف درو نهادیم ... و آن را کتاب ستین الجامع للطايف البساتين نام نهادیم »