الاجتهاد و التقلید

6. مشهد؛ الهیات؛ شماره نسخه: 22518 آغاز: بسمله هذه وجيزة حاوية على مطالب شريفه نستوفى فيها الكلام على وجه يناسب المقام في بيان المرام من التقليد و كيفية حجيته و ما يتفرع عليه بقدر الوسع و الطاقة مع ما انا فيه من قلة البضاعة و كثرة الاضاعة مضافاً الى تشويش البال بتراكم الاحوال و هجوم الزلزال فاعلم ان الكلام في التقليد يستدعى رسم امور الاول ان التقليد في اللغة؛ انجام: و منه الاعراض عن غير الله خوفاً من ضياع ساعة من العمر فيما لافائدة فيه و يسمى ورع الصديقين رزقنا الله تعالى و جميع العلماء العاملين السالكين بحق محمد و آله الطاهرين صلوات الله عليهم اجمعين در پشت صفحه اول با خط مغایر آمده است که این رساله از آقا باقر وحید بهبهانی متوفی 1206 هـ ق، می‌باشـد ولی این یادداشت درست نیست زیرا در آن از صاحب قوانین، میرزا ابوالقاسم قمی (-1231ق)، شیخ مرتضی انصاری (-1281ق)، سید حسین ترک (-1299ق) و صاحب کتاب موازین در تعلیقه بر قوانین که سید اسماعیل بن نجف مرندی تبریزی (-1318ق) باشد یاد می‌کند. بنابراین مؤلف این کتاب باید از اعلام نیمه اول قرن 14 هـ ق، باشد. رساله‌ای است استدلالی در بیان شرایط و کیفیت و مقدمات اجتهاد و تقلید مرتب بر 12 امر: 1. ان التقليد في اللغة، 2. انه قد يعرف التقليد اصطلاحا بالعمل، 3. ان التقليد اما معتبر على فرض اعتباره، 4. في بيان ادلة التقليد اجمالا، 5. قد سبق منا ان التقليد الاصطلاحی هو الاخذ و الالتزام بقول الغير، 6. المراد بالمجتهد، 7. ان التقليد اما ان يكون امرا ...، 8. فی ان قولنا التقليد واجب على المكلف، 9. انه قد يقع الكلام في التقليد من انه ...، 10. في بيان مشروعية التقليد تفصیلا، 11. بیان اصناف المقلد، 12. في المقلد بالفتح اى المجتهد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ کاغذ: مشقی خط‌دار و ساده، جلد: تیماج قهوه‌ای لایه‌ای، 18 و 19 سطر (9×19)، اندازه: 13/5×21/5سم [ف: 2-718]