الروضة البهية فی شرح اللمعة الدمشقية

249. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 7100 انجام: برابر کا: قاضی محمد مقیم ابن ابی البقاء الشریف سپاهانی، تا: پنج‌شنبه 9 محرم 1089ق؛ محشی با نشان‌های «منه رحمه الله بخطه» و «منه قدس سره بخطه» و «منه ره» و «بدرالدین» و «م ل» و «ع ل سلمه الله» و «آقاحم» و «سلطان محمود» و «سلطان رحمه الله» و «سلطان»، مقابله شده در میانه‌های جمادی الاول 1090 با نسخه اصل، اجازه‌ای از مجلسی دوم به مولانا محمد طاهر ابن الحاج مقصود علی اصبهانی شاگرد خود که نیمه کاره است، او درباره طرق روایت خود به کتاب کبیر خویش باز گردانده و از خواجگان خود مولا حسنعلی تستری و سید الحکماء رفیع الدین محمد نائینی و مولانا محمد شریف رویدشتی از شیخ بهائی و مولانا عبدالله بن حسین تستری یاد کرده است. او در پایان مجلد ششم بحار به همین شاگرد اجازه داده است و تاریخ آن 16 شعبان 1102 می‌باشد و در پایان اصول کافی هم بدو اجازه داده و تاریخ آن 10 جمادی الاول 1087 است و این اجازه در کتابخانه میرزا فضل الله زنجانی هست (الذریعه 152: 1)؛ مهر: کاتب «رب اجعلنی مقیم الصلوة»؛ کاغذ: ترمه، جلد: تیماج مشکی ضربی مقوایی، 397گ، 26 سطر (14/5×7/5)، اندازه: 12/5×23سم [ف: 5 - 1914]