رسم خط القرآن

قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 2746/5 آغاز: بسمله، الحظر الذى بمعنى المنع والحجر بالظاء ولم يات في القرآن بهذا المعنى الاحر فان الاول في سورة سبحان <وما كان عطاء ربك محظوراً> الثانی فی القمر کهشیم المحتظر وما عداهما؛ انجام: والتى هى علامة الرفع فى الاسم المفرد المصاعف نحو قوله عزوجل لذوعلم، لذوفضل، ولذو مغفرة وذوعقاب وذوالعرش وذوالفضل وكان مثلها فى جميع القرآن، والله اعلم بالصواب خط: نسخ و نستعلیق، کا: محمدبن قربانعلی نیجکرستان، تا: 1233ق، جا: مدرسه دینا؛ محشی با امضای عمادالدین، در ادامه تا پایان نسخه از رساله رسم عمادالدین علی شریف استرآبادی مباحث متفرقه‌ای ذکر شده؛ 8گ، 17 سطر، اندازه: 11×18سم [ف مخ: 3 - 1008]