رسایل عرفانی - کلامی

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1406/11 چند رساله است کوتاه و بی‌نام: 1. وجود باری نه زمانی است و نه مکانی. آغاز: «بسمله. الحمدلله على ما هدانا الى رفع الشبهة فی العقايد ... و بعد، فاعلم انه من الواجب انه تع ليس بزمانی کما انه ليس بمکانی، و ذلك لان ...» (گ 261پ-262ر)، 2. گفتاری دیگر در همان مسأله، آغاز: «اعلم انه اتفق الحكماء و المتکلمون على انه تع ليس بزمانی. فعند الحكماء بمعنی انه تعالی ليس فی تصريفه، بل هو مقارن له. و اما عند المتكلمين» (گ 262ر)، 3. در صفات باری. در دیباچه از خود نام برده و نیست «مهاجر» را نیز افزوده است. و در پایان قطعه‌ای به فارسی آورده است: «تو به علم ازل مرا دیدی ×× دیدی آنکه به عیب بخریدی، تو بدان علم و من به عیب همان ×× رو مکن آنچه خود پسندیدی». آغاز: «الحمد لمن لامؤثر فی الموجود الا هو ... و بعد، يقول الفقير الى غفرانه الباهر، العبد المذنب المهاجر، رجاء عفوه عبدالقادر. لابد لكل عاقل ان يعلم اولاً، ان له صانعاً حياً عالماً قادراً يفعل ما شياء و ...» (گ 262ر-263پ)، 4. ابطال اللاتناهی. این گفتار در مجموعه‌ای دیگر از نگاشته‌های او در این فهرست (ص ...) نشانی داده شده است. آغاز: «الحمدلله على حلمه بعد علمه» (گ 263پ-264پ)، 5. گفتاری در آنکه کلام الهی لفظی یا نفسی، قدیم یا حادث، واحد یا متکثر، قائم بدو یا به دیگری می‌باشد آغاز: «بسم الله خير الاسماء و بعد، ايها المحقق انه يمكن ان يجعل الخلائق فی ان كلامه تعالى لفظی او نفسی» (گ264ر-265ر)، 6. درباره حدوث و قدوم کلام باری. آغاز: «و اعلم ان المتكلمين اختلفوا فی کلامه تعالى اختلافاً شياً كون الكلام صفة المتكلم» (گ265ر-265پ)، 7. گفتاری درباره وجود باری که نه زمانی است و نه مکانی، چیزی در زمینه ش 1 و 2 بالا. آغاز: «اعلم انه تع ليس بزمانی و لامكانی. اما عند المتكلمين فلان كلا من الزمان و المكان امر متوهم» (گ 265پ-266ر)؛ خط: نسخ تحریری، بی‌کا، تا: 1298-1300ق؛ همراه چند رساله دیگر از همو که به نام‌های ویژه‌ای شناسانده شده است؛ 6گ (261پ-266ر) [ف: 3 - 160]