رد صوفیان

4. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 347 آغاز: بسمله. بدانکه از جمله چیزهایی که بر همه خلق لازم و واجب است آن است که دوری کنند از فتنه‌های مضله اهل بدعت؛ انجام: علم علی ما را بس. تم الکتاب ... از ناشناس، در پایان کتاب تاریخ جمعه 7 رجب 1230 آمده است که می‌تواند تاریخ پایان تألیف باشد. مؤلف درباره مولوی بلخی می‌گوید: ملا احمد اردبیلی و ملا محمد طاهر قمی و ملا محمد باقر مجلسی و شیخ حر عاملی و شیخ یوسف بحرینی و آقا محمد باقر بهبهانی و آقا سید مهدی طباطبایی و آقا محمد علی خلف آقا و سایر اکابر اطال الله بقائهم حکم به کفر وی کرده‌اند (برگ 7پ) و درباره ابن سینا گوید: «اگر پرسند که بوعلی که مروج مذهب فلاسفه است و غافلان به کتاب اشارات و شفای او متمسک می‌شوند، از کجاست و پدرش چه مذهب داشته؟ ... گوییم از اهل بلخ است ... و پدرش چنانکه در مجالس المؤمنین آمده، از ملاحده بوده و خودش ... سنی بوده و بسیاری از سنیان او را کافر و ملحد می‌دانسته‌اند ...» (برگ 93پ)؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: 1230ق، شاید مؤلف؛ خطبه‌ای ندارد؛ کاغذ: مغز پسته‌ای و آبی، جلد: تیماج مشکی، 94گ، 15سطر (7/5×14)، اندازه: 10×17سم [ف: 1 - 119]