ذوق و شوق

تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 26 آغاز: الله الله مالک الملکی روا ×× نیست جز رب علی الاطلاق را / من چه گویم وصف آن فرد صمد ×× گر نخواهم قل هو الله احد؛ انجام: می‌نماید کوثر از روشندلان ×× نور مهر شاه مردان شاهد است از کوثر یا کوثر علیشاه. مولف در این مثنوی همچون مثنوی مولوی بعضی از آیات و احادیث و اخبار را عنوان قرار داده و به شرح و تفسیر آنها پرداخته است. احادیث عنوان شده از قبیل «الرفیق ثم الطريق»، «ان الله شرابا لاوليائه»، «العبودية جوهرة كنهه الربوبية» می‌باشد که اغلب مشتمل بر مضامین عرفانی است. مجموع ابیات مثنوی حدود 2576 بیت است و در پایان تفسیر هر حدیثی یک غزل به عنوان خاتمه آورده و مثنوی را چنین آغاز می‌کند: «گوش هوشت گر بود بر حرف نو ×× نکته ای از ذوق و شوق دل شنو / کز جهان لامکان نام آمده است ×× عالم آرا گشته با کام آمده است / صورتم معنی ذوق و شوق را ×× مظهرم آن عشق فوق الفوق را». پس از شرح احادیث معراج‌نامه‌ای دارد که ضمیمه همین مثنوی می‌باشد و در پایان آن چنین گفته است: «این من و معراج پابوسش مدام ×× کوثر اینجا می‌کند ختم کلام»؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ دارای یک سرلوح، دارای کمند، مجدول؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج یشمی، 278ص (184 صفحه آن نوشته شده است)، 14 سطر، اندازه: 15×22سم [ف: 1 - 34]