دیوان ولی دشت بیاضی

10. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13157 آغاز: مراست سرگدایی درگهت شب و روز ×× مراست ورد زبان شکر نعمتت مه و سال / به خدمت کرمت بسته ام میان امید ×× براه عاطفتت سوده ام جبین سؤال؛ انجام: من بجان طالب وصل و تو طلبکار رقیب ×× من بقید تو اسیر و تو گرفتار رقیب / دلم از نشتر غم خون و تو غمخوار رقیب ×× جگرم ریش و تو مرهم نه آزار رقیب دیوان اشعار شاعر است مشتمل بر قصاید و قطعات و غزلیاتی که در مدح و مراثی ائمه (ص) و غیر آن سروده است. تخلص وی در اشعارش «ولی» می‌باشد. چنان که می‌گوید: «جان خواست ولی دلم که خون باد ×× در گفتن نه زبان ندارد»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 79گ، 12 سطر، اندازه: 9/5×17سم [ف: 36 - 236]