دیوان ولی دشت بیاضی

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2939 آغاز: گرد سر راه وصالت را بپای شوق از آن ×× عرش دارد صد شرف از خاک پاک جبریل / ای دل و جان درد و غمت را وطن ×× هر دو فدای تو چه جان و چه تن؛ انجام: فلک مرا بتو همراه و آشنا نگذاشت ×× فتاد طرح جدایی ولی جدا نگذاشت / خیال مهر و وفا بود در دلم دایم ×× ولی چسود که ایام بی وفا نگذاشت غزل‌ها است نه بترتیب تهجی و رباعی و مثنوی هم در میانه دارد. از شعرها پیداست که سراینده آن شیعی است، در آن آمده: «چه شد سرشته بمهر آب و خاک ولی ×× روا بود که رساند باو ضرر آتش» (ص 5)، نیز: «از روستای بودن زند حسودم طعن ×× مرا چه جرم که از روستا است مولد من» (49)، نزدیک هزار و اند بیت؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول؛ کاغذ: سپاهانی آبی، جلد: تیماج مشکی، 38گ، 14 سطر (7×14)، اندازه: 14/5×21/5سم [ف: 10 - 1815]