دیوان وفا

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 18200 آغاز: بسمله (وصالی شده) باد سحری آورد بوئی ز گل رویت ... ز دوست وفا گویا بردامن اجلالت ×× گر فخر نمی‌کردد پیرامن دامنها؛ انجام: تا بکی در پرده دارم راز را ×× شوق و وصل دلبر طناز را گویا شامل بخشی از غزلیات و مثنویات ناظم باشد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول؛ جلد: مقوایی، 161ص، 15 سطر، اندازه: 13/3×19/3سم [ف: 50 - 56]