دیوان وصال شیرازی

20. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14191 آغاز: بینی چه رقم‌های شگرفست دل‌آرا ×× بر صفحه هستی ز خداوند تعالی / دارای دو گیتی ملک العرش خدایی ×× کو را نه نیاز است و نه انباز و نه مبدا؛ انجام: کنی ملامت رندی که سیم و زر بازد ×× قمار عشق ندیدی که خویشتن بازی / ز شهد وصل چو گشتی وصال کام آلود ×× ضرورت است که چندی چو موم بگدازی قصاید، غزلیات؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، با دو سرلوح مزدوج مذهب؛ جلد: تیماج مشکی، 174گ، 19 سطر چهار ستونی، اندازه: 20×30سم [ف: 38 - 264]