دیوان وامق یزدی

1. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 6137 آغاز: ایام بهار است دگر باره جهان را ×× هنگام نشاط است چه پیر و چه جوان را؛ انجام: زقضای قادر ذوالمنن چو به خاک تیره کشد کفن ×× شنوند گر زوی این سخن نزنند دم به سواله دارای چهار بخش: 1- قصاید در ستایش امامان و دانشمندان و والیان و نواب و شاه زادگان معاصر. آغاز: «ایام بهار است دگر باره جهان را ×× هنگام نشاط است چه پیر و چه جوان را»، انجام: «ترا ایمنی باد از مکر ایشان ×× به نیروی یزدان و لطف خدایی»، 2. ترجیعات که در آن هم ستایش بزرگان هست، آغاز: «وه وه ای ملک خراسان ای بزرگ از توجهان ×× ای به زینت غیرت سکان هفتم آمده»، انجام: «چون در خور آن نبود کت مدح و ثنا گوید ×× روز و شب و سال و مه آن به که دعا گوید»، 3. مقطعات و نامه ها و تاریخ مرگ ها و جز آن، آغاز: «دی خواجه گفت شاعری و کدیه دان یکی ×× زان رو که خواستن همه کدیه است نزد ما»، انجام: «به که نگونسار شود در شعر ×× یک سره سیلاخور سیلاخوری»، 4. مثنویات که در آغاز آن به فرزند خود سید یحی فدایی سپس به میرزا بابای ممیز سلطانی خطاب می‌کند و جز اینها. در پایان مثنوی خطاب به فرزند از تاریخ نظم که 1258 باشد و تاریخ تولد خود در 1200 یاد می‌کند، آغاز: «ای نور دو دیده ام فدایی ×× ای از تو نصیب من جدایی»، انجام: «مگو دیگر که دیگر گفتنی نیست ×× که این در همچو آن در سفتنی نیست»، 5. مراثی در سوگواری حسین (ع)، آغاز: «با این چه ماتم است که از نو بپاستی ×× کز شور آن جهان همه ماتم سراستی»، انجام: «ز قضای قادر ذوالمنن چو به خاک تیره کشد کفن ×× شنوند گر زوی این سخن نزنند دم به سواله»؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: یک‌شنبه پایان صفر 24 اسفند 1261ق، جا: فهرج؛ با یادداشتی از وامق در پشت برگ دوم که به دوستی نوشته که این دیوان را برای تصحیح و صحافی و جلد سازی نزد تو می‌فرستم به خطی که با متن مانند است و همین خود می‌رساند که نسخه اصل است؛ کاغذ: فرنگی، جلد: میشن سیاه، 146گ، 17 سطر، اندازه: 13/8×21/8سم [ف: 2 - 374]