دیوان والی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 152/2-فیروز آغاز: از الم اهل بیت بس که مسیحا گریست ×× بر رخ گردون دون ماند نشان بکا از شاعر متخلص به والی (و ظاهرا ملقب به گنجچی) که در قرن 11 و هم زمان شاه عباس ثانی و شاه صفی می‌زیسته (چند ماده تاریخ برای جلوس شاه عباس و در گذشت شاه صفی سروده است) و نیز ظاهرا خراسانی (چند جا از آمدن شاه از قندهار به خراسان سخن می‌گوید و در ساقی نامه از «غجک» که یک ساز خراسانی است یاد می‌کند). پس از چند قطعه که در ماده تاریخ جلوس شاه عباس و مرگ صفی و دو ماده تاریخ پیروزی شاه صفی (در جنگ ایروان) بر قیصر روم (پادشاه عثمانی) سه قطعه در ماده تاریخ تولد سه فرزندش (بو تراب، زین العابدین، حیدر) دارد و از قطعه تاریخ تولد حیدر بر می‌آید که برادر شاعر نیز حیدر نام دارد. پس از این سه قطعه، یک ماده تاریخ دیگر برای فتح شاه صفی دارد. در قطعه ای دیگر از دو «شخص» کرمانی با نام جمالی و کمالی و از در گذشت آنان یاد می‌کند و برای در گذشت کمالی ماده تاریخی ساخته است. این دیوان شامل قصاید، غزلیات و رباعیات و مثنوی و یک ساقی نامه بلند که با مدح مولی پایان یافته است که بیشتر آنها در مدح پیامبر (ص) و امیر المومنین علی و ائمه (ع) و گاه نیز مرثیه است و غزلیات در اصل و ترتیب الفبایی دارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ با افتادگی بسیار در سراسر نسخه؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: تیماج قرمز، 247ص (33-280)، اندازه: 13/5×21/5سم [ف: 21 - 252]