دیوان نوربخش خراسانی

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2821/2 آغاز: در بیان بعضی احجار بر وجه اختصار از مقامات محمد سمرقندی ماخوذ از کتاب حیات العارفین و ممات الجاحدین ... زنی را که بنا گه درد زه شد× بوضع حمل حال او تبه شد / تو بابونه بجوشان و در آبش × بگو بنشین که شد فتح بابش؛ انجام: ب- در بیان بعضی خواص جسد انسانی که عالم صغیر است (در این ابیات در باره جهیدن اعضاء بدن سخن گفته). اگر سرجست هست آن رفعت و جاه ×× چه پا جست آن سفر کرده است آگاه / گر ابرو جست از صاحب کمالی ×× خبر دادت که می‌یابی وصالی؛ ج- این فقره که 64 بیت است در قیافه شناسی است و عنوان آن چنین است: «و له ايضا قال النبى اطلبوا حوائجكم عند حسان الوجوه»: کسی کو هست روی دلربایش ×× ز من بشنو برو نه سر بپایش / و گر خود رنگ او سرخ و سفید است ×× بسی اخلاق نیک از وی امید است. فقراتی است از مثنوی محمد سمرقندی به نقل از کتاب «حیاة العارفین و مماة الجاحدین» او. این فقرات که در دفتر حاضر است (و بنظر میرسد همه از یک مثنوی است در بحر رمل) و هر یک دارای عنوان جداگانه و موضوع خاص است که با قلم قرمز بالای آن نوشته و اینک نقل می‌گردد: الف - در بیان بعضی احجار بر وجه اختصار. بدان احجار هم زینجمله ایدوست ×× که در هر یک چه خاصیات نیکوست / صفای هر یکی جان میفزاید ×× ببین عنصر چه معجز می‌نماید، د- در نمودن اندکی از خواص بعضی از نباتات: نباشی نیز غافل از تباتات ×× که هر یک را بتو باشد حکایات / گل اندر باغ بنگر با هزاران ×× چگونه داستان خواند بدستان؛ خط: نسخ ریز، کا: محمد موسوی شهیر به هندی، تا: 1296ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج ابری مشکی، 9ص (243- 251)، 17سطر، اندازه: 10×15سم [ف: 10 - 138]