دیوان نوایی شیرازی

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 10313 آغاز: دیباچه: چون این بنده درگاه، مهدی منشی شیرازی از هنگام تمیز با طبع جامد و فکر خامد بمطالعه دواوین ... رغبتی وافر [داشت]؛ آغاز قصاید: هزار شکر که از فضل کردگار قدیر ×× بفرهی و خوشی بازگشت عید غدیر؛ انجام: جان بخاکپاش قدسی گر نوائی باخت برد ×× شکر ایزد را که جست او اعتبار خویش را مشتمل است بر دیباچه و ده قصیده از میرزا مهدی منشی فرزند ملا آقا بابای تاجر شیرازی متخلص به نوایی از شاعران نیمه دوم قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری. فرصت شیرازی این دو بیت را از او ثبت کرده است: «ما مست شراب وحدتیم ای ساقی ×× سرخوش ز می‌محبتیم ای ساقی / امروز درین مستی اگر جان بدهیم ×× فردا هم از اهل رحمتیم ای ساقی»، فرزند میرزا مهدی نوایی هم شاعر بوده، و «نوا» تخلص می‌کرده است؛ خط: نستعلیق و شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول به زر، دارای کمند، یک سرلوح مذهب مرصع؛ کاغذ: آبی فرنگی، جلد: مخملی قرمز، 10گ، اندازه: 13×20/5سم [ف: 9 - 170]