دیوان نعمت

6. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 6544 آغاز: جز با صفت آفتاب رخشان ×× دروری تو واله است و حیران ... با درد بساز نعمت زار ×× چون دست نمی‌رسد به درمان؛ انجام: در هجر تو ای زهر ه جبین مه رو ×× باریک و نزار گشتم از مویه چو مو / یک دم به عیادتم قدم رنجه نمای ×× کز درد گلو رسیده جانم به گلو غزل و رباعی است؛ خط: نستعلیق، کا: عزیز الله علی آبادی، تا: دوشنبه 15 ربیع الثانی 1323ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، 67گ، 143ص، 15 سطر (8×19)، اندازه: 19×22سم [ف: 16 - 293]